Met zijn tweeën op reis
Allebei willen we meer van de wereld zien en dan is een lange reis de oplossing. We zijn dan ook bezig met het plannen van een trip over het zuiden van de wereld. Te beginnen in Australië en Nieuw-Zeeland om via Fiji en Paaseiland in Zuid-Amerika te belanden. Als er nog pecunia over zijn, staat ook een deel van Midden-Amerika op de verlanglijst. We hebben enorm veel zin om dit avontuur samen te ondernemen en willen familie en vrienden middels dit web-log op de hoogte houden van onze ervaringen en indrukken. Hopelijk beleven jullie er evenveel plezier aan als wij.

Groeten,

Dico en Renate

Als afsluiting van onze reis wilden we nog een paar weken vakantievieren in Uruguay, al snel bleek dat het seizoen hier nog niet begonnen was. De temperatuur was prima, maar de pousadas en restaurants gesloten. Vanuit Uruguay ben je dan al snel in Brazilië en omdat ons beeld (net als ongetwijfeld dat van jullie) een altijd zonnig Brazilië is, dachten we hiermee klaar te zijn met reizen en ons een tijdje zouden kunnen settelen in een leuk dorpje. Wat schetst onze verbazing: regen
Langzamerhand zijn we dan ook naar het noorden gereisd op zoek naar het mooie weer en hebben een leuke tijd in Ilha Santa Catarina, Saquerema, Buzios, Itacaré en als eindstation Praia da Pipa. In Pipa hebben we een heerlijke en zonnige week en konden we ons relaxed voorbereiden op de terugreis naar Nederland. Inmiddels zijn de tassen bijna uitgepakt en zijn we zelfs al weer een beetje gewend aan de koude en nu ook natte dagen. Het is geweldig familie en vrienden weer te zien en zo de kerstdagen met “loved ones” door te brengen.
Bedankt voor alle enthousiaste reacties die we hebben gekregen op onze site, het was leuk te zien dat jullie onze avonturen volgden.

Rest ons jullie fijne kerstdagen te wensen en maak er weer een mooi jaar van!!

In het zuiden van Chili – Puerto Natales – monsterden we aan op de vrachtboot van Navimag om in vier dagen langs fjorden, gletsjers en eilanden noordelijk naar Puerto Montt te varen. Al met al hebben we voornamelijk pub en hut bezocht. Het zicht was onderweg meestal maar een paar meter en we hebben dus weinig van het spectaculaire landschap kunnen genieten. Het reisgezelschap was beperkt maar erg vermakelijk en onder het genot van een biertje en een wijntje hebben we ons prima vermaakt. De boottocht duurde een dag langer omdat we door slecht weer een halve dag hebben moeten wachten om de oversteek over de oceaan te maken. Het merendeel voeren we afschermd door eilanden in fjorden en kanalen maar er moest een oversteek gemaakt worden en aangezien de golven op het moment van geplande oversteek 10 meter waren, besloot de kapitein te wachten op beter weer. Voor mij (Renate) de enige juiste beslissing, één dag op bed met als enig eten fruit is meer dan genoeg (en dat was pas bij golven van 5 meter).
In Santiago ontmoetten we Pa en Ma Giesbers en hebben we vijf gezellige dagen in Santiago, Valparaiso en Viña del Mar doorgebracht. Het was heerlijk weer en we hebben musea en parken bekeken, terrasjes gepikt, gepicknicked, met een autootje de kust afgestruind en lekker bij kunnen kletsen. We hadden voor de gelegenheid de beste slaapplaatsen uit de Lonely Planet gepikt en dat waren over het algemeen leuke ´hotels´. Maar de favoriet van pa was toch wel Villa Kunterbunt (Villa Kakelbont op z´n Duits) in Valparaiso bij een Chileens-Duits echtpaar, waar we ons een soort onderdeel van het huishouden voelden.
Na een afscheidsmaal in Santiago zijn pa en ma nu op pad in Patagonië en wij op weg naar Uruguay.

Na nog een lekkere week in ons huisje in Bariloche te hebben vertoefd zijn we verder naar het zuiden afgezakt. Omdat de directe route (route 40) door de sneeuw nog steeds was afgeloten waren we gedwongen om de weg via Puerto Madryn te nemen. Deze stad ligt tegen Peninsula Valdes aan. Voor degene die wel eens naar National Geographic kijken weten wat hier allemaal te zien is. Voor wie dit niet weten, zoek het maar eens op. Een tip: Het is zwart-wit en een meter of 8!!!
Vanuit Puerto Madryn verder afgezakt om in El Calafate te belanden in het park Los Glaciares. In dit gebied bevindt zich een grote ijskap waarvandaan gletsjers zich een baan door de bergen wringen en zich tenslotte met veel geweld in de meren laten neerstorten. Deze gletsjers zijn inmens lang, hoog en van een intense blauwe gloed voorzien. (zoek op google bijvoorbeeld naar Perito Moreno).
Van El Chalten hebben we nog steeds een paar pijnlijke voeten maar de wandelingen waren meer dan de moeite waard. De track naar Lagune Torre was de mooiste! Na Mt. Fitz Roy gedag te hebben gezegd zijn we nu op weg naar Puerte Natales (Chile) waar vandaan we op ons cruiseschip (lees: vrachtboot) stappen om via de Fjorden van Patagonie naar boven te tuffen. Renate zit zich nu al te verheugen op de bife de chorizo van vanavond. Deze daghap van Argentinie wordt boven een heerlijk houtskoolvuurtje gegrild en voldoet geheel aan de verwachting van het argentijnse vlees. Een heerlijke fles Malbec erbij en hmmmmmm!

Na een indrukwekkende en gezellige tijd in Bolivia met Sander waar we enorm hebben genoten van het mooie landschap en de vriendelijke mensen van Bolivia. Het hoogtepunt naast de Chacaltaya was voor ons de altiplano (hoogvlakte), de surrealistische zoutvlakte met aansluitend een schitterend vulkanengebied. Deze toppers hebben we tijdens een vierdaagse 4×4 tocht gezien, die we met 2 gekke aussies en amerikaan hebben gemaakt en dat verhoogde de feestvreugde nog eens extra. De ijskoude nachten en het matige eten zijn dan snel vergeten. De tocht eindigde in de Atacama woestijn in het noorden van Chili, vanuit San Pedro de Atacama zijn we verder naar het Noorden in Chili gegaan en hebben daar een driedaagse tocht de bergen in gemaakt naar – a place where no man has ever been before – in ieder geval voelde het zo. We hebben er een geweldig vies maal genoten, in de logeerkamer/berghok van een vriendelijke dame die voor ons wilde koken en een welwillende echtgenoot die na zijn werk ons nog wel een kopje mate de coca wilde serveren. De eerste maaltijd binnen met muts op en alles over elkaar aan dat we bij ons hadden, er was tegen zessen al een gevoelstemp. van -/- 20 graden!! De volgende dag dan ook met de eerste voorbijkomende stationcar meegelift naar lager gelegen gebied en een lekker termaal badje opgezocht: 35 graden en een lekkere modderfacial voor drie . Vervolgens moesten we afscheid nemen van Sander en na drie weken 3-musketieren weer duo-reizen. Inmiddels zijn we na een goede week bussen (we hebben zo´n 60 uur in de ´benen´) via Iquique, Santiago en Mendoza in Bariloche aangekomen en hebben onze intrek genomen in een geweldig huisje tussen Bariloche en de Cerro Catedral, van waaruit we kunnen skieën, wandelen, fietsen en gewoon rondstruinen of lezen. De eerste week skieën hebben we inmiddels achter de rug en het was geweldig. Mooie pistes, geweldig uitzicht op het meer van Bariloche (Nahuel Huapi) en een strakblauwe lucht. We zien er dus uit als bruine wasberen, zonder bril skieën ging zelfs mij wat te ver om dat voor te kunnen zijn! Nog een heerlijke week hier en vervolgens de rest van Patagonie ontdekken.

Omdat ik (en dat is Sander Verschoor) al ruim een week deel uitmaak van de avonturen van Renate en Dico lag het voor de hand dat er gefietst zou gaan worden in La Paz alwaar ´the worlds most dangerous road´ loopt. Uiteindelijk zijn we op de verjaardag van Renate niet de veel te touristische route afgedaald, maar de in onze ogen veel mooiere descent van de Chacaltaya. Renate wilde hier al lang een keer heen, omdat hier de hoogste ski piste van de wereld is (5400m). Helaas was er geen sneeuw, maar de downhill op de ATB is om nooit te vergeten, vooral omdat de jarige job bijna het hele parcour heeft afgelegd (dus ook de stijgende stukken). Dus ook op sportgebied kan de vlag nu voor Renata! Koning Gremmen presteerde het om bergop zowel de gids (Ruiz maar volgens Dico, Louis) als ondergetekende uit het wiel te trappen (maar als je minder dan 20kg weegt is dat natuurlijk wel erg makkelijk ). Helemaal kapot terug in La Paz, maar met een voldaan gevoel en prachtige herinneringen van ´the mountain´. Verder hebben we Cusco, Puno, Copacabana, La Paz en nu Oruro aangedaan met veel culturele uitstapjes, lekker eten, soms ondraaglijke koffie, maar vooral een geweldige vakantietijd (althans voor mij). Nu gaan we op weg naar de zoutmeren bij Uyuni en de woestijn van Atacama in Chili: is weer eens wat anders dan het donksebos en de Bieschbos. Ga nu Dico weer zeggen dat hij stinkt en Renate een Mentos Cool Active aanbieden (zijn fantastische mensen, maar ze kosten je wel klauwen vol met geld ). Muchos gracias voor jullie aandacht en tot ziens anywhere on this planet. SanderS (en natuurlijk de twee grote avonturiers Renate en Dico)

Na een verdrietig bezoek naar Nederland, een reis die we niet hebben willen maken omdat dat zou betekenen dat Lies er nog zou zijn. Dankbaar dat we afscheid hebben kunnen nemen en met Martijn, Kick en Pierre, Anne en Michel en Gerty en alle vrienden het verlies hebben kunnen delen. Het is nog steeds onwerkelijk en ik ben bang dat ik bij terugkomst pas echt besef wat de impact zal zijn, alhoewel ik haar meeltjes al erg mis. Daarnaast was het wel fijn onze ouders, broers, familie en vrienden weer even te zien of te horen.
__________________________________________________________________________________

Vanuit Amsterdam zijn we via Rome en Buenos Aires naar Lima gereisd en eigenlijk meteen door naar het noorden, naar Huaraz. Deze plaats is het wandel- en klimmekka van Peru. Je ziet hier dan ook reizigers met bruine koppen en wasberenogen (van de zonnebrillen) gestoken in high-tech kleding. Na 2 dagen acclimatiseren op 3100 meter, waarvan 1 dag hoogtetraining in de vorm van een wandeling van 3800 meter naar 4200 meter, zijn we begonnen aan de vierdaagse Santa Cruz- track. Een geweldige ervaring met mooie vergezichten en veel uitzicht op mooie gletsjers (de zin om te gaan skieen wordt hiervan niet minder). De eerste dag was een ochtend bussen in lokale collectivos en een zware middagwandeling met een stijging van 900 meter. De tweede dag was een rustige wandeling door de vallei met als hoogtepunt het uitzicht op de Alpemayo (zie foto Renate) en een terugblik op de doorgetrokken vallei. Slapen op 4200 meter en de derde dag over de pas (4760 meter) een loodzware klim, zeker gezien het gebrek aan zuurstof op deze hoogte. Naar beneden was een stuk comfortabeler. Het eten werd uitstekend verzorgd door onze gids/kok, elke avond drie gangen. Het wassen was deze vier dagen teruggebracht tot een oppervlakkige poedel in de ijskoude bergbeekjes. De vierde dag, na een korte wandeling en lang bussen, was de douche dan ook een heerlijk einde van een geweldige 4-daagse (het speldje kunnen we jullie niet laten zien). Ons volgende reisdoel is Pisco met de Islas de Ballestas en het Parque Paracas.